بهترین تنظیمات امنیتی سرور وایرگارد: راهنمای جامع

در دنیای امروز که امنیت دیجیتال از اهمیت بالایی برخوردار است، استفاده از ابزارهای مطمئن برای حفظ حریم خصوصی و دسترسی امن به اینترنت ضروری‌تر از همیشه به نظر می‌رسد. وایرگارد (WireGuard) به عنوان یک پروتکل VPN مدرن، سریع و بسیار کارآمد، به سرعت محبوبیت پیدا کرده است. سادگی در طراحی و عملکرد بالا، آن را به گزینه‌ای ایده‌آل برای بسیاری از کاربران، از توسعه‌دهندگان گرفته تا کاربران عادی، تبدیل کرده است.

با این حال، مانند هر ابزار قدرتمند دیگری، حداکثر بهره‌وری و امنیت وایرگارد منوط به پیکربندی صحیح و رعایت بهترین شیوه‌های امنیتی است. تنها نصب و راه‌اندازی اولیه کافی نیست؛ برای اینکه سرور وایرگارد شما به یک دژ مستحکم در برابر تهدیدات سایبری تبدیل شود، باید مجموعه‌ای از تنظیمات امنیتی دقیق را اعمال کنید. این راهنمای جامع به شما کمک می‌کند تا تمام جنبه‌های امنیتی سرور وایرگارد خود را پوشش دهید و از اطلاعات و حریم خصوصی خود به بهترین شکل محافظت کنید.

در وایرمارت، ما به خوبی از اهمیت امنیت و عملکرد سرورهای وایرگارد آگاهیم. به همین دلیل، سرورهای کانفیگ شده ما با پنل اختصاصی وایرمارت، از ابتدا با در نظر گرفتن بالاترین استانداردهای امنیتی طراحی و ارائه می‌شوند. چه به دنبال سرورهای گیمینگ برای کاهش پینگ و تجربه‌ای روان در بازی‌ها باشید، و چه به سرورهای وب‌گردی برای دسترسی بدون محدودیت به اینترنت نیاز داشته باشید، امنیت بنیادین‌ترین اصل است که ما به آن پایبندیم.

مبانی امنیت وایرگارد: چرا مهم است؟

قبل از پرداختن به جزئیات فنی، درک این موضوع که چرا امنیت در سرور وایرگارد تا این حد حیاتی است، اهمیت دارد. وایرگارد با طراحی مینیمالیستی خود، پیچیدگی‌های امنیتی را به حداقل می‌رساند، اما این به معنای عدم نیاز به توجه از سوی کاربر نیست. سرور وایرگارد شما دروازه ورود به شبکه خصوصی‌تان یا اینترنت است و هرگونه ضعف امنیتی در آن می‌تواند عواقب جدی داشته باشد.

طراحی منحصر به فرد وایرگارد و پیامدهای امنیتی

وایرگارد بر خلاف پروتکل‌های قدیمی‌تر، از یک رویکرد ساده‌گرایانه بهره می‌برد. این پروتکل بر پایه مجموعه‌ای از رمزنگاری‌های مدرن و اثبات‌شده بنا شده که به آن “کریپتوکی روتینگ” (Cryptokey Routing) می‌گویند. این یعنی هر رابط وایرگارد دارای یک جفت کلید عمومی/خصوصی است و ارتباطات بر اساس این کلیدها مسیریابی و احراز هویت می‌شوند. کد کمتر به معنای احتمال کمتر برای وجود باگ‌ها و آسیب‌پذیری‌ها است، که این خود یک مزیت امنیتی بزرگ محسوب می‌شود.

“سادگی یک ویژگی امنیتی است که به راحتی می‌توان آن را نادیده گرفت، اما در مورد وایرگارد، همین سادگی ستون فقرات امنیت آن را تشکیل می‌دهد.”

اما همین سادگی می‌تواند در صورت پیکربندی نادرست، به نقطه ضعف تبدیل شود. مسئولیت مدیریت کلیدها، پیکربندی فایروال و نظارت بر سرور عمدتاً بر عهده ادمین است. نشت کلید خصوصی، پیکربندی اشتباه فایروال یا عدم به‌روزرسانی سیستم عامل می‌تواند حفره‌های امنیتی جدی ایجاد کند که به افشای اطلاعات، دسترسی غیرمجاز و حملات سایبری منجر شود.

خطرات ناشی از پیکربندی نادرست

• نشت اطلاعات (Data Leaks): اگر ترافیک به درستی تونل نشود یا فایروال به درستی پیکربندی نشده باشد، ممکن است آدرس IP واقعی شما یا سایر اطلاعات حساس به بیرون درز پیدا کند.
• دسترسی غیرمجاز: ضعف در مدیریت کلیدها یا پیکربندی فایروال می‌تواند به افراد غیرمجاز اجازه دهد به سرور شما دسترسی پیدا کرده و از آن برای مقاصد مخرب استفاده کنند.
• حملات Denial-of-Service (DoS): سرورهای پیکربندی نشده می‌توانند هدف حملات DoS قرار گیرند که منجر به از کار افتادن سرویس و عدم دسترسی کاربران قانونی می‌شود.
• سوءاستفاده از سرور: در صورت به خطر افتادن سرور، ممکن است از آن برای میزبانی محتوای غیرقانونی، ارسال اسپم یا حملات دیگر سوءاستفاده شود که می‌تواند پیامدهای قانونی برای شما داشته باشد.

گام‌های اولیه پیکربندی امنیتی سرور وایرگارد

اولین گام برای یک سرور وایرگارد امن، ایجاد یک پایه و اساس محکم است. این گام‌ها قبل از راه‌اندازی خود وایرگارد باید مد نظر قرار گیرند.

انتخاب سیستم عامل امن و به‌روزرسانی منظم

انتخاب یک سیستم عامل پایدار و امن برای سرور وایرگارد شما بسیار مهم است. توزیع‌های لینوکس مانند Debian, Ubuntu Server, CentOS یا Alpine Linux به دلیل امنیت و پایداری بالا، گزینه‌های محبوبی هستند. توصیه می‌شود یک نصب مینیمال از سیستم عامل را انتخاب کنید تا سطح حمله (attack surface) کاهش یابد.

• نصب مینیمال: فقط پکیج‌های ضروری را نصب کنید. هر سرویس اضافی یک پتانسیل برای آسیب‌پذیری‌های امنیتی است.
• به‌روزرسانی منظم: سیستم عامل و تمام نرم‌افزارهای نصب شده باید به طور منظم به‌روزرسانی شوند. این کار شامل پچ‌های امنیتی هسته لینوکس و سایر بسته‌ها می‌شود.

  sudo apt update && sudo apt upgrade -y  # برای Debian/Ubuntu

  sudo yum update -y # برای CentOS/RHEL

نکته وایرمارت: سرورهای کانفیگ شده وایرمارت از ابتدا بر روی سیستم عامل‌های بهینه و امن نصب شده‌اند و تیم ما به صورت دوره‌ای بروزرسانی‌های امنیتی لازم را اعمال می‌کند تا شما با خیالی آسوده از خدمات ما بهره‌مند شوید.

مدیریت دسترسی‌ها و حساب کاربری Root

دسترسی مستقیم به حساب کاربری root در سرور از طریق SSH بسیار خطرناک است. همیشه یک کاربر با دسترسی محدود ایجاد کرده و برای انجام کارهای مدیریتی از دستور sudo استفاده کنید.

• غیرفعال کردن ورود Root: در فایل تنظیمات SSH (معمولاً /etc/ssh/sshd_config)، گزینه PermitRootLogin no را تنظیم کنید.
• احراز هویت مبتنی بر کلید SSH: به جای رمز عبور، از کلیدهای SSH برای ورود استفاده کنید. این روش بسیار امن‌تر است. رمز عبور را برای SSH غیرفعال کنید (PasswordAuthentication no).
• پورت SSH غیر استاندارد: پورت پیش‌فرض SSH (پورت 22) را به یک پورت غیرمتداول تغییر دهید تا از اسکن‌های خودکار و حملات brute-force جلوگیری شود.

فایروال: سپر دفاعی سرور شما

فایروال اولین و مهم‌ترین خط دفاعی سرور شماست. پیکربندی صحیح آن حیاتی است تا فقط ترافیک مجاز بتواند به سرور شما دسترسی پیدا کند.

پیکربندی UFW یا IPTables برای وایرگارد

شما باید قوانینی را تنظیم کنید که فقط ترافیک وایرگارد (معمولاً پورت UDP) و پورت SSH (در صورت نیاز) مجاز باشد و بقیه ترافیک مسدود شود. UFW (Uncomplicated Firewall) برای اوبونتو و دبیان یا IPTables/Firewalld برای سایر توزیع‌ها ابزارهای قدرتمندی هستند.

• پیکربندی UFW:

  sudo ufw default deny incoming

  sudo ufw default allow outgoing

  sudo ufw allow ssh # یا پورت SSH تغییر یافته

  sudo ufw allow 51820/udp # پورت پیش‌فرض وایرگارد، در صورت تغییر پورت خودتان را بنویسید

  sudo ufw enable

• قوانین فورواردینگ بسته‌ها: برای اینکه وایرگارد بتواند ترافیک را بین کلاینت‌ها و اینترنت فوروارد کند، باید فورواردینگ IP در هسته لینوکس فعال باشد و قوانین NAT در فایروال تنظیم شود. این تنظیمات معمولاً در فایل پیکربندی وایرگارد و همچنین در /etc/sysctl.conf و قوانین iptables (POSTROUTING) اعمال می‌شوند. اطمینان حاصل کنید که این قوانین فقط برای رابط‌های شبکه مورد نیاز اعمال می‌شوند.

نکته وایرمارت: تمامی سرورهای وایرمارت، چه سرورهای گیمینگ و چه سرورهای وب‌گردی، با فایروال‌های بهینه و پیش‌تنظیم‌شده ارائه می‌شوند تا بالاترین سطح حفاظت را از ابتدا تجربه کنید.

امنیت کلیدها و هویت‌ها

قلب امنیت وایرگارد، مدیریت صحیح کلیدهای رمزنگاری است. این کلیدها هویت شما و کلاینت‌هایتان را تعیین می‌کنند و محرمانگی ارتباطات را تضمین می‌کنند.

تولید و نگهداری کلیدهای خصوصی

کلید خصوصی شما باید به شدت محرمانه نگه داشته شود. این کلید نباید به هیچ عنوان به اشتراک گذاشته شود و باید در محیطی امن (ترجیحاً در سرور و فقط قابل دسترسی برای root یا کاربر وایرگارد) ذخیره شود.

• تولید کلید: کلیدها را با استفاده از ابزار wg genkey تولید کنید. کلیدهای خصوصی را از طریق کانال‌های امن (مانند SSH) منتقل کنید و هرگز آن‌ها را در ایمیل یا چت‌های ناامن ارسال نکنید.
• اعمال مجوزهای صحیح: فایل پیکربندی وایرگارد (/etc/wireguard/wg0.conf) و کلید خصوصی باید دارای مجوزهای محدود باشند (مثلاً 600 یا 400) تا فقط کاربر root بتواند آن‌ها را بخواند.

  sudo chmod 600 /etc/wireguard/wg0.conf

استفاده از PresharedKey برای لایه امنیتی بیشتر

وایرگارد قابلیت استفاده از یک کلید از پیش اشتراک گذاشته شده (PresharedKey) را فراهم می‌کند که یک لایه امنیتی اضافی (Symmetric Key Cryptography) را به ارتباطات شما اضافه می‌کند. این کلید می‌تواند در برابر حملات رمزنگاری کوانتومی آینده یا در صورت به خطر افتادن کلید خصوصی، محافظت بیشتری ایجاد کند.

• برای هر کلاینت و سرور یک PresharedKey منحصر به فرد ایجاد کرده و آن را به صورت امن در پیکربندی هر دو طرف (سرور و کلاینت) اضافه کنید.
• این کلید نیز مانند کلید خصوصی باید محرمانه بماند.

# در فایل wg0.conf سرور برای هر Peer:

[Peer]

PublicKey = <Public Key کلاینت>

PresharedKey = <PresharedKey مشترک>

AllowedIPs = <آدرس IP کلاینت>/32

تنظیمات پیشرفته وایرگارد برای حداکثر امنیت

پس از پوشش مبانی، می‌توانیم به جزئیات بیشتری در پیکربندی وایرگارد بپردازیم تا امنیت آن را به حداکثر برسانیم.

مدیریت صحیح AllowedIPs

پارامتر AllowedIPs در پیکربندی وایرگارد نقش حیاتی در تعیین ترافیکی دارد که از طریق تونل ارسال می‌شود. هم در سمت سرور و هم در سمت کلاینت، باید با دقت پیکربندی شود.

• در سمت سرور: برای هر کلاینت، AllowedIPs باید فقط شامل آدرس IP خصوصی‌ای باشد که به آن کلاینت اختصاص داده‌اید (مثلاً 10.0.0.2/32). این کار تضمین می‌کند که سرور فقط ترافیک مربوط به آن IP را از آن کلاینت می‌پذیرد و از حملات اسپوفینگ (IP spoofing) جلوگیری می‌کند.
• در سمت کلاینت:
  • برای دسترسی به کل اینترنت از طریق VPN، AllowedIPs باید 0.0.0.0/0, ::/0 باشد. این تنظیم تمام ترافیک IPv4 و IPv6 را از طریق تونل ارسال می‌کند.
  • اگر فقط می‌خواهید به شبکه داخلی سرور دسترسی داشته باشید، AllowedIPs را به آدرس شبکه داخلی سرور محدود کنید (مثلاً 10.0.0.0/24). این اصل “کمترین امتیاز” (Principle of Least Privilege) را رعایت می‌کند.

امنیت DNS و جلوگیری از نشت آن

DNS (Domain Name System) یکی از نقاط ضعف رایج در VPN‌هاست. اگر DNS به درستی پیکربندی نشود، حتی با وجود تونل VPN، درخواست‌های DNS شما ممکن است به سرورهای DNS عمومی و ناامن ارسال شوند و حریم خصوصی شما را به خطر بیندازند.

• استفاده از DNS امن: در پیکربندی کلاینت وایرگارد، همیشه سرورهای DNS امن و قابل اعتماد (مانند Cloudflare DNS 1.1.1.1، Google DNS 8.8.8.8، OpenDNS یا ترجیحاً یک سرور DNS محلی و شخصی‌سازی شده) را مشخص کنید.
• مسدود کردن DNS غیرمجاز: در صورت امکان، از طریق فایروال سرور خود، دسترسی به پورت 53 (DNS) برای هر آدرس IP دیگری به جز سرورهای DNS مجاز را مسدود کنید.
• تست نشت DNS: پس از راه‌اندازی، حتماً با ابزارهایی مانند dnsleaktest.com بررسی کنید که هیچ نشتی رخ نمی‌دهد.

مدیریت PersistentKeepalive

پارامتر PersistentKeepalive به وایرگارد دستور می‌دهد که به صورت دوره‌ای (مثلاً هر 25 ثانیه) یک بسته کوچک را به همتای خود ارسال کند تا NAT یا فایروال بین آن‌ها اتصال را قطع نکند. این ویژگی برای کلاینت‌هایی که پشت NAT سخت‌گیرانه هستند و نمی‌خواهند اتصالشان قطع شود، مفید است.

• جنبه امنیتی/حریم خصوصی: اگر نیازی به PersistentKeepalive ندارید (مثلاً سرور شما IP عمومی ثابت دارد و کلاینت‌ها پشت NAT نیستند)، بهتر است آن را غیرفعال کنید. ارسال بسته‌های Keepalive می‌تواند الگوهای ترافیکی ایجاد کند که در برخی شرایط خاص قابل ردیابی باشند.
• در بیشتر موارد، تنظیم PersistentKeepalive = 25 برای کلاینت‌ها کافی است، اما برای سرور نیازی به آن نیست.

نظارت و لاگ‌برداری

نظارت بر فعالیت سرور و نگهداری لاگ‌ها برای شناسایی و پاسخ به حوادث امنیتی بسیار مهم است.

• لاگ‌های سیستمی: syslog یا journalctl را برای هرگونه فعالیت مشکوک، تلاش برای ورود ناموفق، یا پیام‌های خطای وایرگارد بررسی کنید.
• لاگ‌های وایرگارد: وایرگارد به طور پیش‌فرض لاگ‌های verbose زیادی تولید نمی‌کند که این خود یک مزیت امنیتی است (کمتر لو رفتن اطلاعات). اما در صورت لزوم می‌توانید سطح لاگ‌برداری را افزایش دهید (با ریسک افشای بیشتر اطلاعات).
• امنیت لاگ‌ها: اطمینان حاصل کنید که لاگ‌ها در مکانی امن و با مجوزهای صحیح ذخیره می‌شوند تا از دسترسی غیرمجاز به آن‌ها جلوگیری شود.
• ابزارهای مانیتورینگ: ابزارهایی مانند Prometheus + Grafana می‌توانند برای مانیتورینگ وضعیت سرور و ترافیک وایرگارد مفید باشند.

بهبود امنیت کلی سرور

امنیت سرور وایرگارد تنها به تنظیمات خود پروتکل محدود نمی‌شود؛ امنیت کلی سیستم عامل میزبان نیز از اهمیت بالایی برخوردار است.

احراز هویت دو مرحله‌ای (2FA) برای SSH

یکی از قوی‌ترین دفاع‌ها در برابر دسترسی غیرمجاز به سرور، فعال‌سازی احراز هویت دو مرحله‌ای (Two-Factor Authentication) برای SSH است. این کار حتی اگر کلید خصوصی SSH شما به خطر بیفتد، یک لایه محافظتی اضافی ایجاد می‌کند.

• می‌توانید از ابزارهایی مانند Google Authenticator یا YubiKey برای پیاده‌سازی 2FA استفاده کنید.

استفاده از Fail2Ban

Fail2Ban یک ابزار قدرتمند است که آدرس‌های IP را که تلاش‌های ناموفق برای ورود به SSH یا سایر سرویس‌ها انجام می‌دهند، به صورت خودکار مسدود می‌کند. این یک دفاع عالی در برابر حملات brute-force است.

• Fail2Ban را پیکربندی کنید تا تلاش‌های ورود ناموفق به SSH و حتی (در صورت نیاز) به پورت وایرگارد را نظارت کند.

Hardening هسته لینوکس و تنظیمات Sysctl

می‌توانید با تغییر برخی پارامترها در /etc/sysctl.conf، امنیت هسته لینوکس را افزایش دهید. این تغییرات می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

• غیرفعال کردن پروتکل‌های قدیمی و ناامن.
• فعال‌سازی حفاظت در برابر حملات IP spoofing.
• محدود کردن فورواردینگ بسته (در صورتی که سرور فقط به عنوان کلاینت استفاده می‌شود).

# مثال‌هایی از تنظیمات sysctl برای افزایش امنیت:

net.ipv4.conf.all.rp_filter=1

net.ipv4.conf.default.rp_filter=1

net.ipv4.tcp_syncookies=1

net.ipv4.ip_forward = 1 # این خط برای عملکرد وایرگارد ضروری است

پشتیبان‌گیری منظم

همیشه از فایل‌های پیکربندی وایرگارد و سایر اطلاعات مهم سرور خود پشتیبان‌گیری منظم داشته باشید. این پشتیبان‌ها باید در مکانی امن و آفلاین نگهداری شوند. در صورت بروز هرگونه مشکل امنیتی یا خرابی سیستم، پشتیبان‌گیری می‌تواند شما را نجات دهد.

نکته وایرمارت: اگر می‌خواهید از شر این پیچیدگی‌ها خلاص شوید و تمرکز خود را بر روی استفاده از مزایای وایرگارد بگذارید، سرورهای کانفیگ شده وایرمارت، چه برای گیمینگ و چه برای وب‌گردی، تمامی این تنظیمات امنیتی را از پیش اعمال کرده‌اند. با پنل اختصاصی وایرمارت، مدیریت سرور نیز ساده‌تر و امن‌تر خواهد بود.

سناریوهای خاص امنیتی وایرگارد

بسته به کاربرد شما، ممکن است نیاز به ملاحظات امنیتی خاصی داشته باشید.

امنیت در محیط‌های Multi-User

اگر سرور وایرگارد شما توسط چندین کاربر استفاده می‌شود (مثلاً در یک کسب و کار کوچک یا برای کاربران خانگی متعدد)، هر کلاینت باید Peer مخصوص به خود را با کلیدهای خصوصی و عمومی منحصر به فرد داشته باشد. هرگز یک کلید خصوصی را برای چندین کاربر به اشتراک نگذارید.

• از PresharedKey برای هر Peer استفاده کنید تا لایه امنیتی بیشتری اضافه شود.
• مدیریت AllowedIPs برای هر کاربر به صورت دقیق، برای محدود کردن دسترسی آن‌ها به منابع خاص، ضروری است.

جداسازی ترافیک (Traffic Isolation)

در برخی موارد، ممکن است بخواهید ترافیک مختلف را از طریق سرور وایرگارد خود جدا کنید. مثلاً، ترافیک بازی‌ها را از ترافیک وب‌گردی جدا کنید.

• این کار را می‌توان با ایجاد رابط‌های وایرگارد جداگانه (مثلاً wg0 برای گیمینگ و wg1 برای وب‌گردی) یا با استفاده از قوانین فایروال پیشرفته (Policy Based Routing) انجام داد.
• این جداسازی به شما کمک می‌کند تا پهنای باند و منابع را بهتر مدیریت کرده و در صورت به خطر افتادن یک بخش از ترافیک، بخش‌های دیگر همچنان امن بمانند.

نکته وایرمارت: سرورهای گیمینگ وایرمارت و سرورهای وب‌گردی وایرمارت به گونه‌ای طراحی و بهینه‌سازی شده‌اند که ترافیک مربوطه را با بالاترین امنیت و کمترین تاخیر پردازش کنند. این بهینه‌سازی‌ها شامل تنظیمات دقیق شبکه و فایروال برای هر سناریو است.

چالش‌های امنیتی و راهکارهای آینده

دنیای امنیت سایبری همواره در حال تغییر است و چالش‌های جدیدی مطرح می‌شوند که نیازمند راهکارهای پیشرفته هستند.

مقاومت در برابر حملات DDoS

سرورهای VPN، به ویژه آن‌هایی که ترافیک زیادی را مدیریت می‌کنند، می‌توانند هدف حملات DDoS (Distributed Denial-of-Service) قرار گیرند. این حملات با هدف از کار انداختن سرویس و ایجاد اختلال در دسترسی کاربران صورت می‌گیرد.

• استفاده از سرویس‌های ارائه‌دهنده سرور با حفاظت DDoS داخلی.
• پیکربندی فایروال برای Rate Limiting (محدود کردن نرخ) ترافیک ورودی.
• استفاده از ابزارهایی مانند ipset برای مسدود کردن آدرس‌های IP مهاجم به صورت خودکار.

حفاظت در برابر حملات کوانتومی

با پیشرفت رایانش کوانتومی، نگرانی‌هایی در مورد شکستن الگوریتم‌های رمزنگاری فعلی مطرح شده است. اگرچه این یک تهدید فعلی نیست، اما برنامه‌ریزی برای آینده مهم است.

• استفاده از PresharedKey در وایرگارد یک گام پیشگیرانه در برابر این تهدیدات آینده است، زیرا این کلید به صورت متقارن رمزنگاری می‌شود و مستقل از رمزنگاری مبتنی بر منحنی‌های بیضوی (Elliptic Curve Cryptography) وایرگارد عمل می‌کند.
• پشتیبانی از الگوریتم‌های رمزنگاری مقاوم در برابر کوانتوم (Post-Quantum Cryptography) در آینده به طور فزاینده‌ای اهمیت پیدا خواهد کرد.

نتیجه‌گیری

امنیت سرور وایرگارد فرآیندی مستمر است که نیازمند توجه دقیق و پیکربندی صحیح در هر مرحله است. از انتخاب سیستم عامل امن و به‌روزرسانی منظم گرفته تا مدیریت دقیق کلیدها، پیکربندی فایروال و نظارت بر فعالیت‌ها، هر گام به ایجاد یک محیط امن‌تر برای ارتباطات شما کمک می‌کند.

با رعایت بهترین شیوه‌های امنیتی که در این مقاله به آن‌ها اشاره شد، می‌توانید اطمینان حاصل کنید که سرور وایرگارد شما نه تنها سریع و کارآمد است، بلکه در برابر طیف وسیعی از تهدیدات سایبری نیز مقاوم است. این اقدامات نه تنها از اطلاعات شما محافظت می‌کنند، بلکه حریم خصوصی شما را در دنیای دیجیتال تضمین می‌نمایند.

اگر به دنبال راه‌حلی هستید که تمامی این ملاحظات امنیتی را از ابتدا در بر گیرد و شما را از پیچیدگی‌های پیکربندی رها سازد، وایرمارت با افتخار سرورهای کانفیگ شده وایرگارد را ارائه می‌دهد. سرورهای ما، چه سرورهای گیمینگ برای تجربه‌ای بی‌نظیر و کم‌تأخیر در بازی‌ها و چه سرورهای وب‌گردی برای دسترسی آزاد و امن به اینترنت، همگی با بالاترین استانداردهای امنیتی و با پنل اختصاصی وایرمارت عرضه می‌شوند. با وایرمارت، امنیت و راحتی را همزمان تجربه کنید.